του Ν.Ιωακειμίδη

Ο προπονητής δεν είναι η νταντά κανενός…

Οι αγκαλιές, τα άπειρα χάδια, το συνεχές ντάντεμα, τα φιλιά σε κάθε στιγμή, η στοργή που δεν έχει τελειωμό, είναι απαραίτητα για την υγιή ανάπτυξη των μωρών, όμως αν όλη αυτή η φροντίδα συνεχίζεται με τον ίδιο έντονο ρυθμό και μετά την νηπιακή φάση του παιδιού, τότε υπάρχουν πολλές πιθανότητες να δημιουργήσουμε ένα παραχαϊδεμένο παιδί.
Όσο μεγαλώνει το παιδί και δεν του μαθαίνουμε ότι ζει σε ένα κόσμο που τα όρια είναι απαραίτητα και μπορεί να περάσει όμορφα μέσα σε αυτά χωρίς να ενοχλεί τους άλλους, τόσο το οδηγούμε στο να γίνει ένα κακομαθημένο παιδί.
Αυτό λοιπόν το κακομαθημένο παιδί που κάποια στιγμή θα χτυπήσει την πόρτα της ομάδας μου και θα έρθει στην προπόνησή μου,θα με κοιτάξει με τον τρόπο που κοιτάζει τους γονείς του,θα μου μιλήσει με τον τρόπο που μιλάει στους γονείς του,θα συμπεριφερθεί με τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους γονείς του.

Εγώ σαν προπονητής του και όχι σαν την νταντά του θα πρέπει να εξηγήσω στο παιδί :

ότι το μέτρο του αποδεκτού στην ομάδα δεν είναι το ίδιο με το μέτρο του αποδεκτού στο σπίτι του,
ότι η καθαριότητα και η τάξη των αποδυτηρίων και του γηπέδου είναι δική του ευθύνη και πως στην ομάδα δεν υπάρχει καμία μαμά να μαζεύει τις καταστροφές στο πέρασμά του,
ότι στην ομάδα δεν υπάρχει η σχέση ισότητας η ακόμα και υπεροχής που έχει συνηθίσει σπίτι με τους γονείς του,
ότι ο προπονητής δεν παρακαλάει κανέναν να τον ακούσει, η γνώση είναι επιλογή του κάθε παιδιού,
ότι η έλλειψη σεβασμού στον προπονητή είναι έλλειψη σεβασμού προς την ομάδα και φυσικά δεν είναι αποδεκτό,
ότι ο προπονητής δεν θα τον δωροδοκήσει να κάνει κάτι, θα του διδάξει να συνεργάζεται.

Ο προπονητής δεν είναι νταντά κανενός, είναι αυτός που θα διδάξει στα παιδιά πως να ζουν αρμονικά μέσα στα πλαίσια της ομάδας, πως να νοιάζονται ο ένας τον άλλον, πως υπάρχουν δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, συνέπειες και όρια.