Μια εικόνα χίλιες λέξεις…γράφει η μαμά, δύο εικόνες γεμάτες συναισθήματα και ιστορία θα γράψω εγώ.

Πραγματικά πόσο περήφανος μπορεί να νιώθει κανείς, βλέποντας στο πρόσωπο του Λευτέρη Παπαδόπουλου αυτό για το οποίο παλεύουν χρόνια οι «Λιγνιτωρύχοι». Να δουν τα δικά τους παιδιά να στελεχώνουν την ομάδα των ανδρών. Μια προσπάθεια χρόνων που φαίνεται να αποδίδει καρπούς.

Και σίγουρα δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει το τεράστιο έργο των προπονητών μας. Είτε βρίσκονται, είτε πέρασαν. Όλοι έβαλαν το δικό τους λιθαράκι, μικρό ή μεγαλύτερο, όλοι κάποια στιγμή είπαν «αυτό το παιδί μεγάλωσε στα χέρια μου» και έχουν κάθε λόγο να νιώθουν δικαιωμένοι και περήφανοι.

Γιατί παιδιά είναι και είναι τα παιδιά μας!

Και ο Λευτέρης δεν είναι ο μόνος… Μπορεί ο φακός του Κυριάκου Μαϊόπουλου να «συνέλαβε» τον ίδιο, αλλά στην θέση του θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται ο Κατσικάτσος, ο Μπουντάκης, ο Σουλτανίδης, ο Πάντος, ο Αράπης, ο Παπατσαράκης, o Sadiku, ο Μαστρογιαννούδης, ο Βεντούρης… και σταματώ εδώ γιατί φοβάμαι ότι θα ξεχάσω κάποιους.

Και πιστέψτε με είναι αρκετοί…και έρχονται ακόμα περισσότεροι.

Σας ευχαριστούμε για όλα!!!! Πάμε ρε Θυελλάρα!